Wspólnota Lektorów

Historia Wspólnoty Lektorów 

 

„Panie oto stoję wobec tajemnicy Twego Słowa,

które mam przekazywać innym.

Pomóż mi być najpierw dobrym słuchaczem

i świadkiem Twego Słowa.

Oczyść moje wargi od wszelkiej nieczystości,

uczyń mnie swoim narzędziem,

bym mógł nieść Cię ludziom

w sercu, w dłoniach, na wargach.

Amen”
 

    W dniu 2.03.1997 r. po nabożeństwie Gorzkich Żali odbyło się w kościele pierwsze spotkanie kandydatów na lektorów. Na tym spotkaniu było obecnych 15 osób. Po kilkumiesięcznym okresie przygotowań w niedzielę kiermaszową tj. 16.11.1997 r. na mszy św. o godzinie 11.00, odbyło się uroczyste wprowadzenie kandydatów na „urząd lektora”. Mszę św. celebrował ks. prałat Edmund Podzielny. Po kazaniu, w którym ks. prałat nawiązał do rocznicy poświęcenia kościoła, jak i posługi lektora odbyło się uroczyste ślubowanie każdego z kandydatów zakończone ucałowaniem Pisma Świętego. Wtedy też otrzymaliśmy terminarze czytania Słowa Bożego i naszych spotkań. Posługę lektora przyjęło wtedy 17 osób dorosłych i 4 ministrantów.

     W listopadzie 2001 r. zaczęła się przygotowywać kolejna grupa osób. Do pełnienia tej funkcji została ona uroczyście wprowadzona przez ks. Tadeusza Słockiego, który w marcu 2002 r. głosił w naszym kościele rekolekcje. Były to 4 osoby dorosłe i 9 ministrantów. W marcu 2006 r. odbyło się spotkanie następnych kandydatów, a 18.06. tego samego roku zostali wprowadzeni do posługi lektora, przez naszego ks. proboszcza Jana Wypiora. Były to 3 osoby dorosłe i 4 ministrantów.

      Nasza wspólnota spotyka się raz w miesiącu na pogłębieniu Słowa Bożego. Rozważanie toczy się wokół wybranego tekstu z Pisma Świętego lub czytań z niedzieli. Omawiane są trudne i niezrozumiałe fragmenty z danego czytania. Zastanawiamy się także nad tym, jakie myśli można wyłuskać z danego tekstu, a dotyczące naszych czasów, jaka jest w nim zawarta mądrość na dzisiejszy czas. Poza tym poruszane są sprawy bieżące i problemy związane z poprawnym i zrozumiałym czytaniem Słowa Bożego.

Dwie osoby z naszego grona odeszły już do wieczności, ale zawsze są żywe w naszej pamięci.

     Tak oto przedstawia się krótka historia wspólnoty lektorów, która już prawie 15 lat pełni z oddaniem posługę lektora, ubogacając liturgię Mszy Św.

 


Posługa Lektora

     Lektorat swoimi korzeniami sięga odległych czasów Starego Testamentu. W synagodze w czasie szabatniej służby Bożej czytano Pismo Św. Mógł to czynić każdy, kto tylko potrafił czytać. Skorzystał z tego prawa między innymi sam Jezus Chrystus, (Łk 4,16-21) i św. Paweł Apostoł. Chrześcijanie przyjęli zwyczaj czytania Pisma Św. z synagogi i na swoich zgromadzeniach czynili to samo, z tym, że czytali oprócz ksiąg Starego Testamentu także Nowy Testament. Początkowo czytanie Pisma Św. było dostępne każdemu dorosłemu członkowi gminy chrześcijańskiej. Od III wieku jest już specjalna funkcja lektora. W pierwszych wiekach do grona lektorów należeli mężczyźni, czasem wyjątkowo chłopcy. Ryt ustanawiania lektorów był bardzo prosty i ograniczał się jedynie do wręczenia księgi Pisma Św. przez biskupa. W wiekach VII i VIII kandydata na lektora poddawano egzaminowi z czytania. Jeżeli przeczytał poprawnie odmawiano nad nim modlitwę błagalną o dar wymowy i kandydat stawał się lektorem. Od wczesnego średniowiecza funkcję tę przejęli kapłani. Dopiero Sobór Watykański II w Konstytucji o Liturgii pozwolił wykonywać znowu tę posługę wiernym nie posiadającym święceń, powracając w ten sposób do tradycji wczesnochrześcijańskich.

      Głównym zadaniem lektora jest pomaganie w głoszeniu wiary, która ma swoje korzenie w Słowie Bożym. W tym celu czyta on Pismo Św. w zgromadzeniu liturgicznym. Lektorzy powinni być przygotowani do swojej funkcji przez formację biblijną, liturgiczną i dykcyjną, a następnie objęci formacją ciągłą.



 

ROK  WIARY  2012 - 2013

 

BENEDYKT XVI

 

LIST APOSTOLSKI W FORMIE «MOTU PROPRIO»PORTA FIDEI
OGŁASZAJĄCY ROK WIARY

 
                                                                                                                                                   Fragmenty
 

1. «Podwoje wiary» (por. Dz 14, 27) są dla nas zawsze otwarte. Wiodą one do życia w komunii z Bogiem i pozwalają wejść do Jego Kościoła. Próg ten można przekroczyć, kiedy głoszone jest Słowo Boże, a serce poddaje się kształtowaniu przez łaskę, która przemienia.Przekroczenie tych podwoi oznacza wyruszenie w drogę, która trwa całe życie. Zaczyna ją
chrzest (por. Rz 6, 4), dzięki któremu możemy wzywać Boga jako Ojca, a kończy przejście przez śmierć do życia wiecznego, będącego owocem zmartwychwstania Pana Jezusa, który 
poprzez dar Ducha Świętego zechciał włączyć w swą chwałę tych, którzy w Niego wierzą (por. J 17, 22). Wyznawanie wiary w Trójcę Świętą — Ojca, Syna i Ducha Świętego —oznacza wiarę w jednego Boga, który jest miłością (por. 1 J 4, 8): Ojca, który w pełni czasów posłał swego Syna dla naszego zbawienia; Jezusa Chrystusa, który w tajemnicy swej śmierci i zmartwychwstania odkupił świat; Ducha Świętego, który prowadzi Kościół przez wieki w oczekiwaniu na chwalebny powrót Pana.

 
3. Nie możemy zgodzić się na to, aby sól utraciła smak, a światło było umieszczone pod korcem (por. Mt 5, 13-16). Także współczesny człowiek może na nowo odczuć potrzebę, by — jak Samarytanka — pójść do studni i słuchać Jezusa, który zachęca do wiary w Niego i czerpania z Jego źródła, tryskającego wodą Żywą (por. J 4, 14). Musimy na nowo z chęcią
karmić się Słowem Bożym, wiernie przekazywanym przez Kościół, i Chlebem życia, danymi jako wsparcie tym, którzy są Jego uczniami (por. J 6, 51). Nauczanie Jezusa w rzeczywistości nadal rozbrzmiewa w naszych dniach z tą samą mocą: «Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne» (J 6, 27). My również, jak ci, którzy Go słuchali, zadajemy to samo pytanie: «Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boga?» (J 6, 28). Znamy odpowiedź Jezusa: «Na tym polega dzieło Boga, abyście wierzyli w Tego, którego On posłał» (J 6, 29). Wiara w Jezusa Chrystusa jest więc drogą do osiągnięcia zbawienia w sposób ostateczny.

4. W świetle tego wszystkiego postanowiłem ogłosić Rok Wiary. Rozpocznie się on 11 października 2012 r., w pięćdziesiątą rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II, a zakończy się w uroczystość naszego Pana Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, 24 listopada 2013 r.
 
13. W tym Roku niezmiernie ważne będzie przypomnienie historii naszej wiary, którą cechuje niezgłębiona tajemnica, jaką jest splot świętości i grzechu. Podczas gdy pierwsza z nich ukazuje ogromny wkład, jaki wnieśli mężczyźni i kobiety we wzrost i rozwój wspólnoty przez świadectwo swego życia, to drugi musi pobudzać każdego do szczerego i trwałego
wysiłku nawrócenia, by doświadczyć miłosierdzia Ojca, który wychodzi na spotkanie każdego człowieka 
Przez wiarę Maryja przyjęła słowa anioła i uwierzyła w zapowiedź, że stanie się Matką Boga w posłuszeństwie swego oddania (por. Łk 1, 38). Gdy nawiedziła Elżbietę, z Jej ust popłynęła pieśń na cześć Najwyższego, za cuda, jakich dokonuje w tych, którzy się Jemu powierzają (por. Łk 1, 46-55). Z radością i drżeniem wydała na świat swego jedynego Syna, zachowując nienaruszone dziewictwo (por. Łk 2, 6-7). Zaufawszy swemu oblubieńcowi Józefowi, udała się z Jezusem do Egiptu, aby uratować Go przed prześladowaniami Heroda (por. Mt 2, 13-15). Z tą samą wiarą szła za nauczającym Panem i pozostała z Nim aż do Golgoty (por. J 19,25-27). W wierze Maryja cieszyła się owocami zmartwychwstania Jezusa i zachowując w swoim sercu wszelkie wspomnienia (por. Łk 2, 19.51), przekazała je Dwunastu, którzy byli zgromadzeni z Nią w Wieczerniku, aby otrzymać Ducha Świętego (por. Dz 1, 14; 2, 1-4). Przez wiarę apostołowie zostawili wszystko, aby pójść za Nauczycielem (por. Mk 10, 28). Uwierzyli w słowa, którymi głosił królestwo Boże obecne i realizujące się w Jego osobie (por. Łk 11, 20). żyli w jedności z Jezusem, który ich nauczał i pozostawił im nową regułę życia, aby po Jego śmierci byli rozpoznawani jako Jego uczniowie (por. J 13, 34-35). Przez wiarę poszli na cały świat, wypełniając polecenie niesienia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu (por. Mk 16, 15), i bez żądnej obawy głosili wszystkim radość zmartwychwstania, którego byli wiernymi świadkami. Przez wiarę uczniowie utworzyli pierwszą wspólnotę, zgromadzoną wokół nauki apostołów na modlitwie, celebrowaniu Eucharystii, oddając do dyspozycji wszystkich to, co posiadali, aby zaspokoić potrzeby braci (por. Dz 2, 42-47). Z powodu wiary męczennicy oddali swe życie, by zaświadczyć o prawdzie Ewangelii, która ich przemieniła i uczyniła zdolnymi do największego daru miłości, jakim jest przebaczenie swoim prześladowcom. Przez wiarę kobiety i mężczyźni poświęcali swoje życie Chrystusowi, pozostawiając wszystko, aby żyć w prostocie ewangelicznego posłuszeństwa, ubóstwa i czystości — konkretnych znaków oczekiwania na Pana, który przychodzi bez zwłoki. Przez wiarę tak wielu chrześcijan działało na rzecz sprawiedliwości, aby przełożyć na język konkretu słowo Pana, który przybył, aby głosić wyzwolenie z ucisku i rok łaski dla wszystkich (por. Łk 4,18-19).

Przez wiarę na przestrzeni czasów mężczyźni i kobiety w każdym wieku, których imię jest zapisane w księdze życia (por. Ap 7, 9; 13, 8), wyznawali, że pięknie jest pójść za Panem Jezusem tam, gdzie byli wzywani, żeby dawać świadectwo, iż są chrześcijanami: w rodzinie,w życiu zawodowym, publicznym, w wykorzystywaniu charyzmatów i pełnieniu posług, do
których byli powołani. Przez wiarę żyjemy także i my: dzięki rozpoznawaniu sercem Pana Jezusa, obecnego w naszym życiu i w historii.
 
Wierzymy z mocnym przekonaniem, że Pan Jezus pokonał zło i śmierć. Powierzamy się Jemu z tą pewną ufnością: On, obecny wśród nas, zwycięża moc złego (por. Łk 11, 20), a Kościół, widzialna wspólnota Jego miłosierdzia, trwa w Nim jako znak ostatecznego pojednania z Ojcem.
Ten czas łaski zawierzmy Matce Bożej, nazwanej «błogosławioną», ponieważ «uwierzyła»
(Łk 1, 45).
W Rzymie, u św. Piotra, 11 października 2011 r., w siódmym roku mojego pontyfikatu
 


Odpusty na Rok Wiary

1. Wskazania Penitencjarii Apostolskiej z dnia 14 września 2012 r.

Na Rok Wiary, który rozpoczął się 11 października 2012 r. i potrwa do przyszłorocznej uroczystości Chrystusa Króla 24 listopada 2013 r., papież udzielił odpustu zupełnego. Wierni będą mogli go uzyskać, także dla zmarłych, pod zwykłymi warunkami: prawdziwej skruchy, spowiedzi sakramentalnej, Komunii eucharystycznej i modlitwy w intencjach Ojca Świętego. Informuje o tym odnośny dekret Penitencjarii Apostolskiej, wydany 14 września.
W ciągu całego Roku Wiary wierni będą mogli uzyskać odpust zupełny, ilekroć wezmą udział w przynajmniej trzech momentach misji świętych albo w trzech wykładach o dokumentach Soboru Watykańskiego II czy Katechizmie Kościoła Katolickiego. 
Inną okazją do otrzymania takiego odpustu będzie udanie się w pielgrzymce do którejś z bazylik papieskich, katakumb chrześcijańskich albo do katedry czy miejsca sakralnego specjalnie wyznaczonego przez tamtejszego biskupa na Rok Wiary. Należy tam wziąć udział w nabożeństwie czy przynajmniej zatrzymać się przez odpowiedni czas na medytację, zakończoną Ojcze nasz, wyznaniem wiary i modlitwą do Maryi oraz do świętych apostołów czy patronów danego miejsca. 
Ponadto w dniach specjalnie wyznaczonych przez ordynariusza miejscowego na Rok Wiary można otrzymać odpust w jakimkolwiek miejscu sakralnym, uczestnicząc w Eucharystii czy modlitwie brewiarzowej, do czego należy dodać wyznanie wiary. 
Wreszcie okazją do uzyskania odpustu zupełnego w Roku Wiary może też być nawiedzenie miejsca własnego chrztu i odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych. 

2. Wskazania Biskupa Opolskiego z dnia 11 października 2012 r.

Odpust w Roku Wiary może uzyskać wierny, które weźmie udział w pielgrzymce do wyznaczonych w diecezji kościołów i nabożeństwie lub zatrzymaniu się przez odpowiedni czas na medytację, zakończoną Ojcze nasz, wyznaniem wiary i modlitwą do Maryi oraz do świętych apostołów i patronów tego kościoła.
Odpust w Roku Wiary w naszej diecezji można uzyskać w kościele katedralnym pw. Podwyższenia Krzyża świętego w Opolu oraz w następujących kościołach:
— kościół seminaryjno-akademicki pw. św. Jadwigi Śląskiej w Opolu; 
— bazylika pw. św. Jakuba Apostoła i św. Agnieszki w Nysie; 
— bazylika pw. św. Anny na Górze Świętej Anny;
— kaplica w sanktuarium św. Jacka w Kamieniu Śląskim;
— kościół pw. Matki Bożej w Raciborzu;
— kościół pw. Bożego Ciała w Oleśnie;
— kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Kluczborku;
— kościół pw. św. Zygmunta i św. Jadwigi śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu;
— kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Głubczycach;
— kościół pw. Bożego Ciała w Strzelcach Opolskich;
— kościół pw. św. Franciszka w Głogówku;
— kościół pw. św. Józefa w Prudniku-Lesie.
 
Ponadto odpust na Rok Wiary można otrzymać w jakimkolwiek miejscu sakralnym, uczestnicząc w Eucharystii czy modlitwie brewiarzowej, do czego należy dodać wyznanie wiary w następujących dniach:
— 14 listopada (wspomnienie bł. Marii Luizy Merkert);
— 16 listopada (rocznica poświęcenia katedry opolskiej);
— 11 lutego (światowy Dzień Chorego);
— 1 maja (wspomnienie św. Józefa, rzemieślnika);
— 21 czerwca (święto NMP Opolskiej);
— 28 czerwca (rocznica ustanowienia diecezji opolskiej);
— 20 lipca (wspomnienie bł. Czesława);
— 26 lipca (uroczystość św. Anny);
— 17 sierpnia (uroczystość św. Jacka);
— 26 sierpnia (uroczystość NMP Częstochowskiej);
— 1 września (wspomnienie bł. Bronisławy);
— 16 października (uroczystość św. Jadwigi Śląskiej). 

 




BÓG STAŁ SIĘ CZŁOWIEKIEM,
PRZYSZEDŁ, BY ZAMIESZKAĆ WŚRÓD NAS.
BÓG NIE JEST DALEKO: JEST BLISKO,
CO WIĘCEJ, JEST EMMANUELEM,
BOGIEM - Z - NANI.

 
Niech Łaska Boża napełni nas pokojem, prawdziwą radością i poczuciem bezpieczeństwa na zbliżające się Boże Narodzenie i Nowy Rok Pański 2013.